Baxtsiz onlarda     eng yaxshi tayanch aql emas, balki jasoratdir.

Baxt — boylikda, desangiz, hamma baxt­siz. Chunki aqlliga ko‘p narsa kerak emas, ahmoq esa baribir to‘ymaydi.

Inson farishta ham emas, hayvon ham. Uning baxtsizligi ko‘proq farishtaga o‘xshashga intilib, ko‘proq hayvonga yaqinlashib qolganidadir.

Eshikdan kirib kelgan yirik gavdali kishi jilmaygan holda biz bilan ko‘rishib chiqqach, go‘yo tashqaridagi bo‘lingan so‘zini davom ettirmoqchiday gapga tushdi:

— Men hech qanday niqobsiz, bo‘yanishsiz taniqli uch kishining timsolini sahnaga olib chiqaveraman. Bularning birinchisi yurtimizning sobiq rahbari Usmon Yusupov, ikkinchisi el-yurt e’zozlagan sozanda va bastakor — Muhammadjon Mirzaev hamda uchinchisi, u ham taniqli musiqachi Nusrat Inoqov, ya’ni kaminai kamtarinning o‘zlaridir.

“Buyuk masalalar nutq irod qilish va parlament rezolyutsiyalari bilan emas, balki qilich va qon bilan hal qilinadi”. Ushbu so‘zlarni Germaniya buyuk kantsleri Otto fon Bismark tomonidan 1848 yili aytilgan edi. Lekin u o‘z fikrini 1864 yilga kelib o‘zgartiradi: “Hukumat uchun  ba’zi masalalarni hal etishning eng so‘nggi chorasi nayzadir”. Bismark matbuotni yoqtirmagan, hatto pisand qilmagan bo‘lsa-da, u o‘zining siyosiy hamda diplomatik faoliyatida matbuotdan unumli foydalangan.

Bistepa yodgorligining janubiy qismidan topilgan tanga sinchiklab tozalangandan keyin, unda Qur’on oyatlaridan suralar, old tarafida esa hukmdorning nomi bitilgani ma’lum bo‘ldi. Og‘irligi 5 gr, hajmi 3,2 x 3,5 sm sof kumushdan ishlangan. Mazkur tanga olti yuz yil oldin, ya’ni Mirzo Ulug‘bek davrida zarb qilingan bo‘lib, bizga uzoq o‘tmishimiz, qadim shaharlardagi savdo-sotiq hamda O‘rta asr arab tarixchilari tomonidan yozib qoldirilgan “Iloq xazinasi” to‘g‘risida guvohlik beradi.

Professor Hamidulla Akbarov bilan san’at va madaniyat, musiqa va adabiyot to‘g‘risida dildan gaplashish istagida edim. Imkon tug‘ildi-yu, kino va san’at masalalariga oid asarlari, behisob maqolalari, televidenie, radiodagi muntazam chiqishlari bilan jamoatchilikka yaxshi tanish olimga o‘zimni qiziqtirgan bir necha savollar bilan murojaat etdim.

Bu san’atkorni oramizdan ketganga ham o‘n yildan oshibdi. Hamon uning qo‘shiqlari kuylanyapti. Bu qo‘shiqlarni eshitganlar sergak tortyapti. Ayrim haqiqiy shinavandalar qo‘shiq va sehrli kuy hamohangligida u bilan jo‘rovoz bo‘lib kuylashyapti.

Qancha-qancha qo‘shiqchilar uni “Dog‘man”ini aytib tirikchiligini o‘tkazishyapti. Lekin... yaqinda uning qo‘shig‘ini aytib bir xalta pul ishlagan artist boladan “Tavakkal Qodirovni bilasizmi”, deb so‘raganimda “Eshitganman” degan javobni oldim, xolos. Hozir bundaylarni sanog‘i ko‘p. Lekin Tavakkal akaday san’atkorlar sanoqli...

Ochofatlarni ovqatlanishga taklif qilmaydilar.

***

Uzr so‘rashning kechi bo‘lmaydi, qo‘pollikni esa vaqtida qilish kerak.

 ***

Hamma narsa bir narsaga kelib taqaladi: menga ber, unga berma.

***

Yirtqichlarni to‘ydirish kerak, yuvoshlarga tayoqni ko‘rsatish kifoya.

Ayrim ijodkor do‘stlarimiz bir-ikkita asari bosilsa, buyuklik kasaliga chalinib, bosar-tusarini bilmay qolar, goho xizmatni ham yig‘ishtirib qo‘yishar edi. Xayriyatki, Nasriddin bunday illatlardan xoli. Hamma yozgan asarlari mas’ul xizmat vazifalarida qattiq band bo‘lib turganida, goho dam olish va uyqu hisobiga yaratildi. Tirishqoqligi, mehnatkashligi qonida bor.

yoxud shoir Nabi Jaloliddinning “Hur nido” nomli she’riy to‘plamiga chizgilar

“Hur navo” bilan tillashuvimiz ancha og‘ir kechdi. Bunchalar tantiq bo‘lmasa misralar (“Tizzamni g‘ajiyman, tizzamni”, “Ko‘zlarim o‘yadi ko‘zlarim”). Buncha kekkaymasa ash’or degani (“Tepamda oy hamon biltinglar”, “Chiyillab qo‘yadi bechora dunyo”, “Zaminni ko‘zlagan paytimiz Osmonlar yig‘lasin o‘ksinib”).

Eshmatvoyning yoshi ellikka kirsa ham esi kirmadi. O‘g‘il uylab, qiz chiqardi, o‘zini ichkilikdan tiyadigan vaqt bo‘ldi, axir. Bugun yana uning uzoqdan bir tomonga qiyshayib kelayotganini ko‘rib xotini — Xolposhsha erining shirakayfligini darrov payqadi.

— Salomat bo‘lgur, qachon sizga Xudo insof berib, ichkilikni tashlarkansiz? — deya g‘udranishni boshladi xotini.

— Ey, menga insof tilaguncha o‘zingga iymon tilasang bo‘lmaydimi?

Mashhur olim Plutarx esa: “Harakat — hayot omborxonasi”, degan iboraga sodiq qolgan. Mendeleev: iste’dod ahli haqida: “Jon fido qilib ishlamasa, na iste’dodlar, na daholar yuzaga chiqadi”, deb aytgan. Betxoven: “Iste’dodli va mehnatga muhabbatli odamning yo‘lini hech narsa to‘solmaydi”, degan fikrlar bilan o‘z san’atini jahonga yoygan. B. Shou: “Tirishqoqlik ilm sari yagona yo‘ldir”, deya ta’kidlagan.

Kompaniya matbaachilikdagi jahon tajribalarini o‘rganish va joriy etish, texnologiyalarini yanada takomillashtirish maqsadida Germaniya, Rossiya, AQSh, Hindiston, Chexiya va Vengriya kabi mamlakatlar bilan yaqin hamkorlik o‘rnatgan. Kompaniya, ayniqsa, bugungi keskin raqobat sharoitida avvalgi mavqeini yo‘qotmaslik uchun tinimsiz izlanmoqda va shunga intilmoqda deyish mumkin. Va raqobat qanchalik keskin bo‘lmasin, u ilg‘orlikni qo‘ldan bermay kelayotgani ham ayni haqiqat.

— Muammolar juda ko‘p. Asosiy muammolardan biri  yaratilayotgan asarlarga  ommani qiziqtira olishdan iborat. Fikrimcha, har bir ko‘rgazma OAV orqali yanada kengroq   yoritilishi lozim. Ijodkorlar oldidagi muammo esa  asar mavzusini  to‘g‘ri tanlash,  shu orqali hissiyot va tushunchalarini tomoshabinga yetkazish  va o‘z asarlari bilan xalq madaniy  hayotida ijobiy tomonga siljish  qilishdan iborat...

Ijodda sir ko‘p, hikmat ko‘p. Sersirligi, serhikmatligi bois ijod mudom jozibalidir. Ammo ijoddagi sirni ilg‘ash, hikmatni topish har kimga ham nasib etavermagan. Shunday aqllar borki, umrini, vujudini ijodga baxsh etadi, ming vahki, ijoddagi sir ham, hikmat ham unga tutqich bermaydi. Chunki jozibali ijod, undagi sir, hikmat aqlga emas, ijoddagi eng hayratli tomon bu, ko‘pincha ruhga, qalbga yuz ochadi. Faylasuf, nafosatshunos olim, yozuvchi, dramaturg Tilab Mahmudov ijod sirlariga ruhi, qalbi orqali oshno bo‘lgan, ijoddan joziba, komillik izlab o‘z umrini ham jozibaga, ibratga, namunaga aylantirgan zamondoshimizdir.

Naqadar shinam mehmonxona — to‘rt tomoni suvarak!

(Takliflar daftaridan)

Stol ortida to‘ngakka o‘xshagan bir odam. Mudroq ko‘zlarida nur degan narsaning urvog‘i ham yo‘q. Sochlarini-ku barmoq bilan sanasa bo‘ladi.

(Radiolavhadan)

 Ayollar borki, hammasi — agar ularning husniga husn qo‘shsangiz, boshingizdan tillo sochishga tayyor. Shuning uchun ular sartarosh va ginekologlardan tortinishmaydi.

“Ustoz otangdan ulug‘” yoki “Ustoz otangday ulug‘” deydilar. Bu iboralarni har kim o‘z nuqtai nazaridan kelib chiqqan holda tushunadi va qo‘llaydi. Har ikki holatda ham ota ulug‘lanadi.

Inson uchun dunyoda ota-onaday ulug‘ zot yo‘q. Shuning uchun bo‘lsa kerak, yuqoridagi ibora keyingi paytlarda sal o‘zgartirilib ishlatilmoqda. “Ustoz otangday ulug‘”, ya’ni o‘qituvchilar, murabbiylar ota bilan tenglashtirilib ulug‘lanmoqda. Tarozining ikki pallasida “Ota” va “Ustoz” so‘zlari tursa, baribir “Ota” nomi og‘irroq tosh bosgan bo‘lar edi.