Сукут орзуси

Садоқат ҲАМРАЕВА

Муаллиф ҳақида:

Садоқат ҲАМРАЕВА 1990 йил Самарқанд вилояти Каттақўрғон туманида туғилган.

Бадиий ижод билан мунтазам шуғулланади. Асарлари республика нашрларида эълон қилинган.

2018 йили “Кўнгил кўзгуси” номли илк шеърий тўплами чоп этилган. Шеърлари турк ва озар тилларига таржима қилинган.

Баланд тоғнинг олис чўққисидаги ҳужра ёнида ўтириб, сенга довур шовқини етиб келмайдиган олис манзилларга тикилсанг. Уфққа довур чўзилган кенгликларда нигоҳингни ўз майлига қўйиб, ўйларингни ўз оламингда меҳмон қилсанг. Шу асно атрофингда, руҳингда ҳукмронлик қилаётган  жимлик аро қалбинг овозини — сукунат ҳайқириғини эшитсанг! Руҳингга кўчган, тафаккурингда аксланаётган бу ҳайқириққа эрк бермоқ вақти етганда, ташқи борлиқни унутиб, мўъжазгина ҳужрадан қўним топсанг.

Ҳужра ичидаги иш столи ёнида борлиги сезилмайдиган даражада қулай ўриндиқ бўлса, иш столи устида аччиққина ҳовурли қаҳва ёки кўк чойга тўлатилган финжон бўлса, доим қуввати тўлиқ компьютер хизматингга шай турса. Ҳужранинг офтобрўя деразасидан илоҳий илҳом янглиғ оқиб кираётган нур шуурингга, кўнглингга сингиб кетса.

Шундай жимжитлик бўлсаки, илҳомдан гупураётган юрагингга ҳамоҳанг тарзда бармоқларинг клавиатура тугмачалари устида югурса. Тугмачалар шиқирлаши қалбинг торларини аямай чертса, оқибатда жунбишга келган фикрлар, ўйлар, ҳислар таъсирида вақт ўз аҳамиятини йўқотса!

Ёзаверсанг, ёзаверсанг, ёзаверсанг, сукунат қаъридан отилиб чиқаётган юрагинг ҳайқириғини сўзга сингдириб юборсанг. Хаёлинг суратини чизиб берсанг, оғриқларинг  пўртанасини чизгиларингга, айтимларингга сингдириб юборсанг! Симёғочга бирров қўнган қалдирғочлардай бетоқат ўйларинг ёзиб улгурмасингдан хотирингдан ўчмаса. Илҳом билан вақт, кўнглинг билан ақлинг бир бутун бўлиб, фақат ўзинг билан қолсанг.

Афсуски, ўзинг билан юзлаштирадиган тоғдаги олис ҳужрага ҳар доим ҳам қадаминг етмайди. Ундаги осуда муҳитни жамоат жойида ҳам яратиб олиш мумкин; ташқи таъсирни тўсадиган ромлар бугунги кунда янгилик эмас. Аммо шундай таъсир кучи борки, ундан қочиб қутулиб бўлмайди. Зирҳли ромлар, қалин деворлар, минглаб километрларга чўзилган ёлғизлик чегаралари ҳам уни қайтара олмайди. Бу ичингдан келадиган шовқин, бу турмушнинг акс-садоси. Шундай қилиб, ҳеч поёни йўқ шовқин  ташқаридан эмас, инсоннинг эҳтиёжларидан сизиб киради. Минг машаққат билан яратган осуда оламинг йўққа чиқса, нур мисоли шуурингга сингаётган илҳом ҳам парчаланади. Ана шунда ичингдаги ёзувчи турмуш ташвишларига ғарқ бўлиб, оддий инсонга айланади.

Тананг борлигини сездирмаса, ичингда сукунат бўлса, тафаккуринг эркин бўлади. Ана шундагина ичингдаги ижодкор ўзи билан ўзи қолади. Ахир инсон энг рост гапини ёлғиз қолганидагина баралла айта олади. Қалб ҳайқириғи юзага чиқадиган сукунат онлари шунчалар озки, бунинг акси ўлароқ, ёзувчининг жимликка бўлган эҳтиёжи чегараси йўқ. Таассуфки, баъзи эҳтиёжларни тўла қондириб бўлмайди, баъзи орзулар батамом амалга ошмайди. Шундай ушалмас орзулар ҳам бўладики, инсонни орзиқиб яшашга ундайди, ундайверади…

Яшашинг керак. Яшамоғинг шарт. Уни Яратган инъом этган. Бу ҳақиқатни англаш унча қийин эмас. Англаб етдингми, демак, сен борсан. Яшаяпсан…