Ғазаллар

Заҳириддин Муҳаммад Бобур

Ёр юзумни кўруб дарду ғамим билса керак,

Юз кўруб дарду ғамим чорасини қилса керак.

Эй сабо, жону кўнгулни ўзининг чун қилди,

Кўнгли бирла дегасен, жони учун келса керак.

Васлини не қилайин, ғайрдин айрилмади ҳеч,

Ёр васли менга, у ағёрдин айрилса керак.

Васлининг қадрини чун билмади

бу телба кўнгул,

Ҳажрининг тийғи анинг юрагини тилса керак.

Шукр, Бобурни билурмен, деган эрмиш ул ой,

Ложарам, бандаларин шоҳлари билса керак.

* * *

Келди ул вақтки, бошимни олиб кетгаймен,

Олам ичра оёғим етганича йитгаймен.

Истарам ўзни азиз элга кўрунмасликтин,

Неча ўзумни улус кўзида хор этгаймен.

Халқ юз жавр ила ишлар буюрур, кош элнинг

Не юзин кўргамену не сўзин эшитгаймен.

Ҳар сори борса бу девона кўнгул, айб этма,

Ўйла девона эмаским, ани беркитгаймен.

Дема Бобурга, нетарсен, бош олиб кетмак не?

Тенгрининг хости мундоқ эса, мен нетгаймен.