Ота

“Раҳмат” сўзини кўп ишлатаман. Аммо ҳаётимдаги энг катта “раҳмат”ни айтишим керак бўлган инсон  бу — отам.

Дунёдаги энг улуғ инсон у — фарзандлари учун яшайдиган ота. Бизни ҳеч қачон “қиз бола” ёки “ўғил бола” деб ажратмайди. Ҳар биримизнинг ўқишимиз, орзу қилган касбимизга эга бўлишимиз, ҳеч кимдан кам бўлмай яшашимиз учун курашади. Биз нима хоҳласак, имкон қадар бажаришга ҳаракат қилади. Баъзан имкони етмаган пайтларида ҳам буни сездирмаслик учун янада кўпроқ меҳнат қилади!

Оталар ўзини ўйламас экан. Отам оиламиз учун, биз фарзандларининг келажаги учун бугун мусофир юртда ишлаб келмоқда. Бегона юртда яшаш, оғир меҳнат, соғинч билан кун ўтказиш осон эмас. Аммо отам ана шу қийин йўлни танлади. Чунки уларнинг биргина орзуси бор: “Болаларим ўқисин, яхши яшасин”.

Мен отамнинг “чарчадим” деганини эшитмаганман. Дам олаётганларини ҳам кўрмаганман. Фақат ишлаганлари, шошганлари, баъзан эса ўйланиб ўтирганларини кўрганман. Болалигимда буни оддий ҳол деб ўйлардим. Бугун эса тушуняпманки, бу фидойилик, қаҳрамонлик экан.

Биз дарс қилаётган пайтимизда, оғир меҳнат билан банд. Биз иссиқ уйда ўтирганимизда, отам совуқда ишлайди. Бизнинг дафтаримиз, китобимиз, кийимимиз ортида уларнинг заҳмати, сабри ва сукути, матонати мужассам.

Оталар кўп гапирмайди. Эҳтимол, “Сени яхши кўраман” демас. Лекин уларнинг ҳар куни қилган меҳнати — энг баланд айтилган меҳру муҳаббат, яхши кўришдир! Менинг отам ҳам меҳрини сўз билан эмас, умрини биз фарзандларига бағишлаши билан ифодаламоқда.

Бугун биз, фарзандлари ўқиётган бўлсак, тинмай ёруғ келажак ҳақида орзу қилаётган бўлсак, бу — ота-онамизнинг меҳнатлари натижаси.

Отажон, балки, мен бу сўзларни ўзингизга айта олмасман. Аммо юрагимдаги энг катта миннатдорчилик Сизга бўлсин! Минг бора ташаккур, бизни ҳеч нарсадан кам қилмай, ўкситмай бошимизни силаганингиз учун, ота!

Агар ҳаётимда бирор яхши иш қилсам, муваффақиятга эришсам, билингки, бу Сиз ва онажоним чеккан заҳматлар ва тарбиянинг мевасидир.

Дармонжон РУСТАМОВА,

Ўзбекистон Миллий университети талабаси.