Ranglarda aks etgan umid
Muzifa Bahodirova oğriqni rangga, sukutni suratga, umidni orzuga, orzuni esa baxtga aylantirayotgan yoş rassomdir.
Uning hayotida oğriq bor. Ammo oğriqdan ham kuçliroq bir tuyğu bor. Yaşaşga, ijod qilişga, orzu qilişga bölgan işonç bor.
Farğona viloyatining Uçköprik tumanida tuğilib ösgan Muzifa bugungi kunda Toşkent şahridagi oliy öquv yurtlarining birida tahsil olmoqda. Uning qölida möyqalam, qalbida esa ranglar bilan ifoda etişga intilayotgan bir olam bor.
Muzifaning oyoqlarida dard bor. Baʼzan oğriq şu qadar kuçayadiki, unga çidaş oson emas. Ammo u oğriqqa yengilmaydi. U yana möyqalamini qölga oladi. Yana çizadi, çizaveradi. Çunki Muzifa uçun rasm şunçaki ranglar uyğunligi emas, rasm uning qalbidagi sözlar, izhorlardir.
U bilan suhbatlaşar ekanman, bir narsaga alohida eʼtibor qaratdim. Muzifa öz dardi haqida gapirişdan köra boşqalarning dardi haqida köproq öylaydi.
U oğriqqa çalingan tengdoşlari, ayniqsa, saraton bilan kuraşayotgan bolalar bilan köp bora suhbatlaşgan. Ularning közlaridagi xavotirni, qalbidagi qörquvni, aytilmay qolgan orzu-umidlarni tinglagan. Baʼzan oddiy bir suhbatning özi inson qalbida qançalar katta iz qoldirişini öşa uçraşuvlar orqali his qilgan. Keyin esa eşitganlarini ranglarga aylantirgan.
Möyqalam uning qölida göyo suhbatdoşga aylanadi. Birovning dardi, rangda kimningdir orzusi, tasvirda yana kimningdir umidi — bularning barçasi bir parça matoda jonlanadi.
Muzifa oğir kasallik bilan kuraşayotgan bolalarning taqdirini yaqindan körgaç, özining oğriğini ham boşqaça qabul qila boşlagan…
“Ularning dardini eşitib, baʼzan öz dardimni dard deb hisoblamayman” degan mazmundagi fikrlari suhbatimiz davomida qayta-qayta sezilib turdi. Bu gaplarda oddiy sabr emas, hayotga bölgan katta muhabbat bor edi.
Muzifaning eng katta kuçlaridan biri umiddir. U kelajak haqida gapirganda, közlarida boşqaça bir yoruğlik paydo böladi.
Yoş rassom kelajakda katta körgazmalari bölişini orzu qiladi. U çizgan suratlariga katta bahodagi buyurtmalar tuşişi mumkin. Ammo u ayrim asarlarini kelajakdagi körgazmalari uçun asraydi. U ijodiy işlarini odamlar tomoşa qilib, ularda öz qalbiga yaqin his-tuyğularni his etişni istaydi. Hatto Parijda, Italiyada, sanʼat bağoyat qadrlanadigan rassomlar orzusiga aylangan maskanlarda ham öz işlarini namoyiş etişni xayol qiladi. Bu orzular şunçaki xayol emas, Muzifa ularga yetişiş uçun bugundan harakat qilyapti. Uning yana bir orzusi çizgan asarlari munosib qadrlanib, yaxşi narxlarda sotilsa, bu mablağlar uning soğliğini tiklaşga xizmat qilişini umid qiladi. Balki, uning suratlaridagi eng katta kuç ham şundadir.
Muzifa hali yoş. Uning ijod yöli endi boşlanmoqda. Oldida hali qança manzillar, qança uçraşuvlar, qança yangi asarlar borligini heç kim bilmaydi.
Baʼzi insonlar hayotning ranglarini tayyor holda qabul qilmaydi. Ular qoronği kunlarning özida ham möyqalam olib, öz rangini yaratadi. Muzifa ham şunday insonlardan. Uning suratlarida ranglar bor. Ammo ularning eng yorqini umid rangidir.
Biz maqolamiz qahramoni Muzifa Bahodirovaning kelgusidagi hayoti, ezgu öylari-yu, maşaqqatli ijodi jamuljam bölgan muştarak oliy maqsadlarida katta muvaffaqiyat, omad tilaymiz.
Fotima MANSUROVA.
