Toğlarning milkini yoradi gullar
* * *
Çayqab yuborilgan hayratim qadar
Quyqasin tinişin jim kutgan viqor
Faqirning kiftidek çökar döngliklar
Oqrömol çöqqilar hamon azador.
Eşilib, afsona aytgan har şamol
Maysa peşonasin terlatgan bir on
Qaydadir, beşikda umid tebratib
Alla örniga ham şeʼr aytar juvon.
Toğlarning milkini yoradi gullar
Sözlar-la suğorgum şomni sönggi bor
Jim,
Heç sözlama
Hayrating töşa,
Burning açişgunça havoni sipqor.
* * *
M. Svetayevaga
Közingdagi ğamning rangi eskirdimi?!*
Halovat suqilib kirar tobora.
Nega anduhlaring umid rangida
Oyning ön beşimas, öttizi qora.
Nahot, taqvimingda baxtli sana bor?!
Öylardim: azobga qorilgan loying.
Hissiz şimoldagi döng qabrdamas
Erkning tiğ yetolmas közida joying!
O, sen fuqarosi emasding Yerning
Hislaring – samoviy, makoning – yangliş.
“Senday yuraklarni asrab qolmagan
Dunyoga har kuni öqiyman qarğiş”.¹
Tuğyon umidingda ming bitta yamoq
Daftarim qatida ğam atak-çeçak.
Ehtimol, şeʼrlari közga aylanib
Sendan hamon maktub kutar Pasternak.
Közingdagi ğamning rangi eskirdimi?…
* Muslimbek Musallam misrasi
* * *
Kun-bakun yotsirab boradi hovli,
Tölar dimoğimga unsiz xörsiniq.
Olov quçolmagan eski tandirda
otamning bardoşi ― nam tutantiriq.
Bobo, dim şaharda aynidi hislar,
Gullar nuqsida ham serbezak tartib.
Tuproqsiz yöllarga soçilgan izlar,
Quyoşsiz nurlarni köryapman tatib.
Tegmaydi boşimga bunda yulduzlar,
Eʼtiqod kaftiga yopişar gumon.
Faqat, joynamozing ustida qolgan
Bir siqim tasbehga qamalgan iymon.
Hazin oyatingni qadasam kentga
Ğirrom nigohini tikadi zoğlar.
Sening ildizlaring jim tilovatda,
Qiblangga aylanib bölganmi toğlar?
* * *
Bir hovuç haqiqat soçib kiftingga,
mehrobing poyiga kömganda quyoş,
hamiyating yuvib tuşirsa yuzdan
sağir, loyqa yoş…
Tuşing xörsiniği allalab tunni
oymomo höngrasa, çiqmasa-yu un,
qon-qoningga botib, omixta bölsa
tomiringda tun.
Şuuring bir zumga ijara olsam,
Kezinsam, xotiring tökmasa ohor.
Faqat tuş faslida yaşasak, zinhor
kelmasa bahor.
Namozşom gullasa, hislaring gulgun,
Suğorsang şudring-la qaqroq huşlarni,
Toabad yaşirsang közing burçiga
moviy tuşlarni.
* * *
Sen ğujur uruğin qadading toğga,
men kentlarga soçdim tözğoq izlarim.
Onam tongga qimiz suzib bergan payt
lablari tamşanib qoldi hislarim.
Aka,
qaqşab ketdi mudroq tizlarim.
Sukutga çayilgan masrur çöqqining
közimga enişi endi dargumon.
Qara, munğaygança turar ilvirab
Yulduzi sanalmay qöyilgan osmon.
Hayhot,
kunlarimning rangimi somon?
Hayrati yamoqli közim burçida
özining qonini sipqorgan hadik –
Bobom yasab bergan halinçaklarda
samoga orzusin ortgan bolalik.
Nahot,
toğlarning ham közi jolali?
Men kentlarga soçdim tözğoq hislarim…
* * *
Közlaringning nuri tuyqus titrab ketar,
Sözing ― kimxob, kiyib olar bezovtalik.
Mujgoningning iç-içiga botib ketar
quyuq hadik.
Ufunatning isi kelar ğamlaringdan,
qidirasan böşliqlarning tiniğini.
Boraman ortingdan izma iz terib
hislaringning siniğini.
Şuuring çayqatar har tunda birov,
ğorat qilib olovrang tuyğularingni.
Endi unga ― tunga etasan nisor
loyqalangan kulgularingni.
Samoni tizlatar bir kaft oğriğing,
yulduzlar oyga yöl oçar közingdan.
Sen esa yaşaysan erkni qizğonib
Özingdan!
* * *
Borliq
tun tilida şivirlar hazin,
Onamning allasi tuproqqa qular.
Yulduzning yuziga parda tortgança
Lapanglar yomğirga yukli bulutlar.
Şu kun
ğör qismatim çayilar tunga
Tuşning kissasiga qamalar kuzak.
Dilpazir oy bilan şeʼr aytib çiqib,
tong otgaç piqillab yiğladi yurak.
Yurak —
taqvimlarni mensimas şahar,
Lahzani tomirga joylagan tanmi?
Onam quçoğida pişib yetilgan
Halovatning söngaklari mörtlaşganmi?
Yurak —
taqvimlarni mensimas şahar…
Navröza Mahamadxöjayeva
Navröza Mahamadxöjayeva — Böstonliq tumanidagi Ğazalkent şahrida tuğilgan. Şeʼrlari viloyat va respublika vaqtli matbuot naşrlarida eʼlon qilingan. Alişer Navoiy nomidagi Toşkent davlat özbek tili va adabiyoti universitetining filologiya fakulteti talabasi.