Maysalar soçida yarqirar şabnam
Şarifa SALIMOVA
(TÖRTLIKLAR)
Köz oçsam, poyonsiz yölni köraman,
Quyoş yuzin yuvgan kölni köraman.
Vatan, tonglaringda yurt tinçin sörab,
Duoga qöl oçgan elni köraman.
* * *
Kimningdir kiprigi iztirobdan nam,
Maysalar soçida yarqirar şabnam.
Axir köz yoş senga Alloh tuhfasi,
Qöy, bir nafas ğamni unut, ey odam.
* * *
Samoga yuz tutsang, yoğilmoqda nur,
Quyoşning mehridan topasan huzur.
Şukur qil, dunyoga kelganing uçun,
Qalbning tayanç öqi, aslida, şukur.
* * *
Neçun sen şunçalar çekasan fiğon?
Göyo dunyoda yöq şodlikdan nişon.
Umr — ğanimatdir, oh deyolmaysan
Ajal tulporiga qamçi urgan on.
* * *
Dunyo turfa rangga bisyordir ğoyat,
Turfa feʼl insonlar biram alomat.
Dunyo bozorining turfa moli bor:
Bir yon adolatdir, bir yon adovat.
* * *
Umr poygasida uloqçi otlar…
Hilpiroq maysalar — yaşil qanotlar.
Tulporu maysada ğoliblik tuği,
Ğolibdir kibrini sindirgan zotlar.
* * *
Boşimni yorganda döstimning toşi,
Kaftimni kuydirdi közimning yoşi…
Yurak, bunça azob tortaverasan?
Manguga botdi, deb döstlik quyoşi…
* * *
Har safar yuragim sen qon qilasan,
Ğarib ahvolimni yomon qilasan.
Men sukut saqlayman: yiğlar yuragim,
Bilmam, tokaygaça armon qilasan?
* * *
Ey, döst, ötar tunlar, ötar kunduzlar,
Dunyodan kim quvonç, kimdir ğam izlar.
Kel, bir nafas dunyo ğamini unut,
Tobora qisqarar biz solgan izlar.
* * *
Koşkiydi, ming dilni baxtiyor etsam,
Köz yoşini artib, könglin şod etsam.
Söng muqaddas Kaʼba tufroqlarini
Közimga sursam-u, jim faryod etsam.
* * *
Şunçalar ezildim, yurak böldi qon,
Topilmadi “holing na?” degan inson.
Nogoh körib qoldim, közim yoşiga
Jajji gödak boqib turardi hayron.
* * *
Bir umr siz otda. Piyoda çopdim,
Hasrat ado qilgan gul közin yopdim.
Evoh, bu ne tilsim, ey dunyoyi dun?
Köksingdan na orom va na baxt topdim.
* * *
Nahot şu men bilgan adolat boği,
Körsang, fariştaga dönar siyoği.
Botinida şayton sizga qöl berdi…
Eng katta xatongiz şu böldi çoği.
* * *
Uloqçi otlarni ayangiz biroz,
Ularga berilgan umr juda oz.
Bu dunyo köpkari… Şul ekan qismat,
Hadeb qamçi urma sen, ey, çavandoz…
* * *
Daraxt, kel, ikkimiz örtoq bölamiz,
Sirdoş novdalar-u butoq bölamiz.
Kel, qölingdan tutay, ketdik piyoda,
To qiyomat qadar hamroh bölamiz.
* * *
Bir kaft tuproq olib, surdim közimga,
Yomğir tomçilarin sezdim yuzimda.
— Eh, bolam, bu tomçi közimning yoşi…
Boqsam, onam kelar edi izimdan.
* * *
Men bir otaş edim, muzga aylandim,
Men bir bahor edim, kuzga aylandim.
Samoga boqqandim, jilmaydi quyoş:
— Keçir, yorab! — deya sözga aylandim…
* * *
— Töxtang. Ötib olay. Şoşyapman juda…
Özmoqlik azobi çiqar avjiga.
Yelkasin qadamlar qabartsa hamki,
Zinalar vazmin va juda osuda.
* * *
— Yaproq, neçun xazon bölmoqqa şoşding?
Bezading ona yer tufroqlarini.
— Axir men onamning poyiga şoşdim,
Bir bora öpay deb oyoqlarini…
* * *
Osmon keldi yerga engaşib…
Közlariga dunyo tor edi.
Birdan dunyo ketdi kengayib:
Qoraçiğda… Osmon bor edi…