Истиқлол қаҳрамонлари ва Янги Ўзбекистон бунёдкорлари
Инсон тақдири уни камолга етказган замин, унинг тарихи ва эртанги куни билан узвий боғлиқ. “Ватан таянчи” ҳаракатининг рамзий нишонини кўксимга таққан, она юртимизнинг озодлиги ва тинчлигини энг олий қадрият деб билган ёш сифатида, мен учун қаҳрамонлик тушунчаси авлодлар ўртасидаги узлуксиз бурч, маънавий масъулият ва юрт корига яраш эҳтиёжидир.
Истиқлол осмони бир кечада мусаффо бўлиб қолгани йўқ. Бугунги осуда тонгларимиз, эркин нафасимиз ортида не-не аждодларимизнинг матонати, фидойилиги ётибди. Тарих саҳифаларини варақлар эканмиз, Ватан озодлигини ўз жонидан устун қўйган Спитамен ва Жалолиддин Мангуберди каби баҳодирлар, миллатнинг кўзини очиш, уни маърифатли ва ҳур қилиш йўлида жонини фидо қилган Маҳмудхўжа Беҳбудий, Абдулла Авлоний, Мунавварқори сингари жадид боболаримизнинг сиймоси кўз ўнгимизда гавдаланади. Улар ўз даврида чинакам истиқлол қаҳрамонлари эди: бири қўлига қилич олиб сарҳадларни ҳимоя қилган бўлса, бошқаси қалам ва зиё билан миллат руҳиятини мустамлакачилик кишанларидан қутқаришга бел боғлаган. Уларнинг орзуси битта эди: ҳур, эркин ва қудратли Ватан.
Бугун эса қаҳрамонлик тушунчаси ўз шаклини янгилади, аммо унинг моҳияти — Ватанга садоқат ўзгармади. Янги Ўзбекистон даврида қаҳрамон бўлиш учун жанг майдонига чиқиш шарт эмас; бугунги кураш — илм-фан, инновациялар, интеллектуал салоҳият ва тафаккур майдонида кечмоқда. Янги Ўзбекистоннинг бунёдкорлари кимлар? Улар — кеча-ю кундуз лабораторияларда изланиб, илмий кашфиётлар қилаётган ёш олимлар, стартаплари ва рақамли технологиялари билан дунё бозорига чиқаётган IT-мутахассислар, жамиятдаги оғриқли муаммоларни ҳал этиш учун ташаббус кўрсатаётган ижтимоий лойиҳа муаллифлари ҳамда халқаро спорт ареналарида юртимиз байроғини баланд кўтараётган чемпионларимиздир.
Халқаро фан олимпиадаларида олтин медалларни қўлга киритаётган тенгдошларим, сунъий интеллект ва яшил энергетика соҳасида инновацион ишланмалар яратаётган талабалар, дунёнинг энг нуфузли минбарларида давлатимиз шарафини ҳимоя қилаётган шахматчи ва курашчиларимиз — айнан улар замонамизнинг зафарномасини ёзаётган бунёдкорлардир. Уларнинг ҳар бир ютуғи, ҳар бир ташаббуси жадид боболаримиз орзу қилган “кучли ва маърифатли миллат” тимсолининг амалий ифодасидир.
Қаҳрамонликнинг энг гўзал жиҳати — унинг авлодлар ўртасидаги ворисийлигидадир. Сирдарёнинг бағрида, ихтисослаштирилган мактабда таҳсил олар эканман, “Ватан таянчи” сафларида туриб бир ҳақиқатни теран англадим: буюк аждодларнинг меросхўри бўлиш — фақат улар билан фахрланиш эмас, балки уларга муносиб бўлиш масъулиятидир. Жадидларнинг маърифатпарварлиги, Мангубердининг енгилмас руҳи биз — бугунги ёшларнинг қалбида қатъият, ўз устимизда тинимсиз ишлаш ва юрт тараққиётига ҳисса қўшиш истаги сифатида яшаши керак.
Хулоса қилиб айтганда, кечаги истиқлол қаҳрамонлари бизга озод Ватанни омонат топширган бўлса, бугунги Янги Ўзбекистон бунёдкорлари бу омонатни дунёнинг энг ривожланган давлатлари қаторига олиб чиқишга масъулдир. Мен ва менинг сафдошларим — “Ватан таянчи” ёшлари бу масъулиятни шараф билан ҳис қиламиз. Бизнинг кучимиз — чуқур билимда, инновацион фикрлашда ва қалбимиздаги чексиз ватанпарварлик туйғусидадир. Янги Ўзбекистоннинг эртанги куни айнан шундай бунёдкор, қалбида миллий ғурур ва эзгу мақсадлар бўлган ёшлар қўлида мустаҳкамдир.
Муштарий Қурбоналиева,
Сирдарё вилояти Оқолтин тумани
ихтисослаштирилган мактабининг
11-синф ўқувчиси,
“Ватан таянчи” отряди аъзоси.