Энг гўзал муҳаббат

Чол тўқсон тўрт ёшида қаттиқ ётиб қолди. Бугун-эрта умри поёнига етишини ҳатто ўзи ҳам сезиб турарди. Болаларининг зимдан ҳовлиларни супуриб-сидириб “тайёрланишаётгани”ни   англаб ётарди. Эрталаб у анча безовта бўлиб қолди. Кўзлари жавдираб бировни қидиргандай бўлади. Гоҳо кампири томонга бошини буриб унга тикилиб қолади. Кирган-чиққанларга ялинчоқ нигоҳ билан тикилади. Қандайдир муҳим, жуда муҳим изтироб уни қийнаётгандай эди. Буни сезди, шекилли, катта қизи болалари ва невараларига шипшиди.

— Ташқари чиқиб турайлик-чи, отамнинг онамга айтадиган гапи бор, чамамда, бирор омонат гапи бўлса, айтиб олсин.

Ҳамма ташқари чиқиб кетгач, кампир сўради:

— Чол, бирор омонат гапингиз борми? Нимага бунча безовта бўляпсиз?

Чол хонани бир қур кўздан кечирди. Ҳеч ким йўқлигига ишонганидан кейин ҳорғин нигоҳини кампирига тикди.

— Кампир, сен билан жуда бахтли яшадик. Сендан розиман, мендан ҳам рози бўлгин.

— Розиман, чол, розиман. Шунга безовта бўляпсизми? Розиман.

— Унга эмас, йўқ. Мендан кейин болалар сенга яхши қарашармикин? Бирон нарсага муҳтож бўлмасмикинсан? Ҳа, айтганча.., кўк чойинг борми, бирор йилга етадими? Нов­вот-чи?

— Хавотир олманг, кўк чой ҳам, новвот ҳам бор. Мени болалар кўчага ташлаб қўйишармиди. Худога шукур, олти паҳлавон ўғлимиз бор, икки қизимиз, ўттиз етти неварамиз, тўрт чеварамиз бор. Болалар ҳаммаси топармон-тутармон.

— Ҳа, ҳа, тўғри айтасан. Лекин шу… сенга қарашармикин деб…

Кампир унинг гапидан кулди.

— Айтдим-ку, ўйламанг, мендан кўнглингиз тўқ бўлсин. Шундай фарзандлар ато қилганига шукур дейман. Уларга ишонинг, ўзингизга ишонгандай ишонинг.

— Энди кўнглим тинч. Гапинг тўғри. Ўзингга шукур, парвардигор.

Чол кўзларини секин юмди.

Кечга бориб узилди.

Янгиликларни дўстларингизга улашинг

Fikr bildirish

Email manzilingiz chop etilmaydi. Majburiy bandlar * bilan belgilangan

two × five =