Onam…
Muallif haqida:
Muhammad SIDDIQ Andijon viloyati Bo'ston tumanida tavallud topgan.
O'zbekiston Yozuvchilar uyushmasi a'zosi.
“Ishq dardi”, “Yurt sog'inchi”, “Pastlab uchgan turnalar”, “Musofir daraxt” nomli she'riy kitoblari chop etilgan.
Hozirda O'zbekiston Yozuvchilar uyushmasida ishlaydi.
Keyingi paytlarda nima yozsam, o'z-o'zidan onamga borib taqalaveradi. Yozmasam, yuragimga qadalgan sog'inch tinchlik bermaydi. Aslida, onasini yo'qotgan bir men emasman-ku. Birovlarning yuragini ezib yozmay qo'ya qolay deyman-u, baribir o'zim bilib-bilmay yana yozib qo'yaveraman.
Kecha tushdan keyin bir ish bilan Sayyora To'ychiyevaga qo'ng'iroq qildim. Opa ovozimni eshitishi bilan: “Voy, ukajon, o'sha kuni sizga bilmay qo'ng'iroq qilibman. “Yig'i aralash: “Yo'ldaman, onam…” degandingiz. Yuragim shuv etib ketdi…”
Opaning qolgan gaplari qulog'imga kirmadi. Yaram yangilandi. Xayrlashdimmi-yo'qmi, bilmayman ham. Xonamning eshigini qulflab olib, ko'zimda yosh, boshimda charx urayotgan og'riqli xotiralarni yana qoraladim.
Paypoq
Har gal qishloqqa borsam, onamning qo'llariga ozmi-ko'pmi pul tutardim. Onam pulni olib, yosh boladay quvonib ketar, falaj qo'llarini sog' qo'lining ustiga qo'yib, kaftlarini ochgancha meni uzoq duo qilardi. Keyin o'sha pullarni avaylab paypog'ining ichiga yashirib qo'yardi. Onamning paypog'i ichida mendan boshqalar bergan pullar ham bo'lardi.
Qaytar chog'im onam meni qo'yib yuborgisi kelmasdi. Men bo'lsa, “Hozir qaytaman, ko'chada ishim bor”, deb onamni chalg'itmoqchi bo'lardim. Ammo onam hammasini bilib turardi. Keyin meni imlab yonlariga chaqirib, paypog'i ichidan bir siqim pul olib berardi. “Dovonda ovqatlanasiz bu pullarga”, — derdi.
O, bu pullar men uchun juda qadrli edi. Garchi cho'ntagimdan har doim shamol aylanib tursa ham, bu pullarni uzoq vaqt ishlatmay saqlab yurardim. Ular bilan o'zimni dunyodagi eng boy odam his qilardim. Hozir o'ylasam, men uchun dunyodagi eng katta bank — onamning paypog'i ekan. Ba'zan bu o'tkinchi dunyo ko'zimga onamning paypog'ichalik qadri yo'qdek ko'rinadi…
Dovon
Dovondan oshib o'tish men uchun har doim juda hayajonli kechardi. Nazdimda dovon ulkan-ulkan qoyalardan iborat katta tog'lar edi. Endi payqab qoldim: aslida dovon bir tepalik ekan, xolos. Onamdan keyin undan oshib o'tish zavqu shavq bermay qo'ydi. Dovondan pastga enish undan-da zavqli edi. Go'yo u tarafida jannat bog'laridan biri bordek edi. Bularning hammasi onam bilan ketdi-qo'ydi.
Endi u yoqlarga borishni o'ylasam, ko'z oldimga birinchi galda Maslahattepa kelaveradi. Ilgarilari u joy ko'rimsiz edi. Hozir u yerda jannat bog'laridan biri bor. Chunki u yerda onaizorim yotibdi…