“Aqchako'l ilhomlari – 2026”: ijoddagi yangi sahifa
Vagon bir maromda chayqaladi. Poezdning yengil g'ijirlashi, relslarning uzluksiz “taq-tuq”i xuddi yuragim urishiga qorishib ketgandek. Deraza ortida Aqchako'l ortda qolib borayotgan bo'lsa-da, undan qolgan go'zal xotiralar satrlarda, tasvirlarda, chizgilarda va yuraklarda muhrlanib qoldi.
Ba'zan inson hayotida shunday lahzalar bo'ladiki, ular oddiy voqea emas, balki ichki olamni o'zgartiruvchi burilish nuqtasiga aylanadi. Bu lahzalar qalbni uyg'otadi, fikrni teranlashtiradi va insonni o'zini yangidan kashf etishga undaydi. Men uchun “Aqchako'l ilhomlari – 2026” respublika tanlovi aynan shunday ma'naviy va ijodiy burilish bo'ldi. Bu nafaqat tanlov, balki ruhiy sayohat, ijodiy sinov va yangi ufqlar sari ochilgan eshik edi.
Ijod — bu inson qalbining eng nozik, eng samimiy ifodasi. U ba'zan sukutda, ba'zan esa jo'shqin to'lqinlarda namoyon bo'ladi. Har bir ijodkor o'z ichki olamidan kelib chiqib, borliqni o'zicha talqin qiladi. Men ham ushbu tanlovda Toshkent viloyati nomidan nazm yo'nalishida ishtirok etar ekanman, o'z his-tuyg'ularimni, qarashlarimni va qalbimdagi so'zlarni satrlar orqali ifodalashga harakat qildim. Bu esa menga katta mas'uliyat bilan birga ulkan sharaf ham bag'ishladi.
Qoraqalpog'iston Respublikasining betakror muhitida o'tkazilgan ushbu tanlov oddiy musobaqadan ko'ra kengroq ma'noga ega bo'ldi. Bu yerda har bir ishtirokchi o'z ovozini topishga, o'z uslubini namoyon etishga intildi. Turli hududlardan kelgan yosh ijodkorlar bilan muloqot qilish, ularning ijodiy qarashlari bilan tanishish men uchun katta maktab bo'ldi. Har bir she'r, har bir chiqish — bu yangi dunyo, yangi nigoh edi. Bu jarayon menga ijodda raqobatdan ko'ra o'sish va o'z ustida ishlash muhimroq ekanini o'rgatdi.
Tanlov davomida ustozlarning Ellikqal'a va Aqchako'l haqidagi fikrlari alohida taassurot qoldirdi. Ular bu maskanlarni oddiy geografik hudud sifatida emas, balki tarix, xotira va ilhom mujassam bo'lgan muqaddas makon sifatida talqin etdilar. Ayniqsa, Aqchako'lning sokinligi va Ellikqal'aning tarixiy qatlamlari ijodkor uchun bitmas-tuganmas manba ekani haqidagi mulohazalar yangi badiiy qarashlarni uyg'otdi. Bu joylar go'yo vaqt va tuyg'ular chorrahasida joylashgandek — har bir nigoh, har bir nafasda she'r yashiringandek tuyuladi.
Masalan, men uchun bu tanlov eng avvalo tajriba maktabi bo'ldi. Unda men nafaqat o'z iste'dodimni sinovdan o'tkazdim, balki o'z imkoniyatlarimni kengroq anglab yetdim. Har bir eshitilgan she'r, har bir olingan saboq ijodiy dunyoqarashimni boyitdi. Eng muhimi, o'zimga bo'lgan ishonchim mustahkamlandi.
Bu jarayonda men Abdulla Oripovning quyidagi misralarini yanada chuqurroq his qildim:
Guldan gulga qo'nib sahar palladan,
Bol ari bol yig'ar qirdan, daladan.
Shoir ham bol ari bo'lsaydi agar,
Ishin boshlar edi Ellikqal'adan.
Bu satrlar ijod va ijodkorning asl mohiyatini nihoyatda teran ifodalaydi. Shoir — bu tinimsiz izlanishda bo'lgan, hayotning har bir nuqtasidan ma'no teruvchi “bol ari”dir. U hech qachon to'xtamaydi, doimo harakatda, doimo izlanishda bo'ladi.
Aqchako'l
Quyosh tikkayadi, qiziydi jismim,
Yerdan, gohi she'rdan uradi hovur.
Tuprog'ing oyog'imga yoqar, Aqchako'l,
Rahm ayla, suvingni kechsam sovur.
O'zimda toqatim, o'zimda izmim,
Ajiniyoz, Abdulla gullab she'rida.
Ko'ngil eshigini qoqar Aqchako'l,
Ijod xushlab Ellikqal'a yerida.
Subhidamda yomg'ir yog'ibdi sim-sim,
Hasratim bor mening, turib qoshingda.
She'rim bitib, yoshim oqar, Aqchako'l,
Dilbandlarning safari bor boshingda.
Allakim chorlaydi, aytadi ismim,
Ketmoqning fursati yetdi, aftidan.
Quyosh hanuz menga boqar, Aqchako'l,
Safar qilmoq uchun qaytgum daf'atan.
Ushbu she'rim men uchun oddiy satrlar yig'indisi emas, balki Aqchako'l bilan bo'lgan ichki suhbatim, qalbimdagi kechinmalarning ifodasidir. Unda men nafaqat tabiatni, balki o'z ruhiy holatimni, izlanishlarimni va sog'inchlarimni aks ettirishga intildim.
“Aqchako'l ilhomlari – 2026” tanlovi menga bir haqiqatni anglatdi: haqiqiy ijod hech qachon yakun topmaydi. U doimo harakatda, doimo yangilanishda. Har bir yozilgan satr — bu yangi boshlanish. Har bir ilhom — bu yangi yo'l demakdir.
Bugun men o'zimni ana shu yo'lning boshida turgan, lekin qat'iyat bilan oldinga intilayotgan ijodkor sifatida his qilaman. Bu tanlov mening ijodiy faoliyatimda yangi sahifa ochdi. Endi esa bu sahifani mazmunli, teran va samimiy satrlar bilan to'ldirish — mening eng katta vazifam.
Nasib bo'lsa, kelajakda ham yangi g'oyalar, yangi she'rlar va yangi izlanishlar bilan o'z ustimda ishlashda davom etaman. Zero, ijod — bu manzil emas, bu yo'l. Va men bu yo'lda dadil, ishonch bilan qadam tashlashda davom etajakman.
Farangiz ABRUYEVA,
O'zbekiston jurnalistika va ommaviy
kommunikatsiyalar universiteti
talabasi.